trochę o progresjach…

Witajcie, wiem że temat był maglowany wiele razy, ale nadal mam jakiś dziwny
problem ze zrozumieniem istoty odgrywania pochodów akordu w oparciu o
progresję.

Weźmy na przykład prosta progresję w a-moll 1,4,5,7 (a,d,e,g). Czy w tej
sytuacji gra się po prostu akordy, których prymy są zawarte w schemacie
progresji? Czyli np. a-moll, d-dur, e-moll, g-dur? Czy moje rozumowanie jest
blednę?

Załączniki

-

Jak Ty oceniasz wpis?

Wiesz po co są te ikonki?

Wpisy są prywatnymi opiniami poszczególnych autorów.

Komentarzy: 8

  1. Progresja w a moll generuje Ci automatycznie czy akordy są molowe czy durowe.
    I je masz ogrywać.
  2. czyli dur czy moll po prostu odczytuje ze skali a-moll, dobrze rozumiem?
  3. No tak, kolejne akordy (zwykle) są kosekwencją tonacji od której wychodzisz.
    Na tercji skali molowej zbudujesz akord durowy itd itp. Niech ktoś mnie
    poprawi, jeśli się mylę.
  4. podstawą od której się wychodzi, nie jest tonacja - lecz skala, w której
    napisana jest linia melodyczna. akordy układane są pod tę skalę. A
    przynajmniej tak powinny być. Wobec tego, w przykładzie podanym w pierwszym
    poście, i patrząc po akordach, widać, że skalą nie jest a-moll (eolska),
    tylko A dorycka - z powodu akordu na IV stopniu, który zawiera sekstę dużą
    (F#) skali A doryckiej (akord D-dur). Można to też zinterpretować tak, że
    jest to utwór w tonacji e-moll, zaczynający się od klasycznego turn-around
    ii-V-i(-III), ale to informacja tylko dla solistów. Bas sobie np. walkinguje
    po dźwiękach gamy e-moll, oczywiście kotwicząc w odpowiednich momentach na
    odpowiednich dźwiękach akordów (prymie, tercji, kwincie najlepiej) podanej
    sekwencji. I styknie.

    Basista, który ma dobry słuch (jeśli nie ma, niech przestanie grać ;P),
    powinien bez problemu usłyszeć, jaką faktycznie skalę gra/śpiewa solista,
    czy też jakie akordy gra pod nią pianino/gitara - wysłyszy charakterystyczne
    dźwięki dla danej skali, czyli np. dużą sekstę dla doryckiej - wówczas
    jego interpretacja następstwa akordów może podkreślać charakter tej skali,
    tj. na akordzie D-dur może podkreślić tercję tegoż (sekstę skali A
    doryckiej). Kluczem jest zastosowana skala. Na tej sekwencji akordów przecież
    może przecież być grana inna skala, brzmiąca podobnie - czyli zwykła
    a-moll - tylko, że wtedy akord na IV stopniu to będzie d-moll. Różnica
    zostanie uchwycona wyłącznie wtedy, jeśli gitara/pianino faktycznie gra
    tercję na tym akordzie, a solista faktycznie wykorzystuje VI stopień skali
    początkowej (czyli dźwięk f, seksta mała skali a-moll) - wtedy basista
    może ten dźwięk podkreślić. ALE jeśli ani solista, ani podkład nie
    grają w tym momencie naszego następstwa pełnego akordu d-moll (solista nie
    używa seksty), to przed basistą otwierają się spore możliwości
    wpłynięcia na ostateczny kształt harmonii utworu w takich momentach. Jak
    zagra tylko dźwięk D, w porywach z kwintą, to różnicy nie będzie - ale
    jeśli zagra tercję tego akordu - to decyduje de facto, czy będzie to akord
    D-dur - a wówczas melodyka utworu nabierze charakteru doryckiego; albo czy
    będzie to d-moll, wówczas będzie to zwykły charakter molowy.

    Warto na to zwrócić uwagę. Zakładam, że nie jest to utwór jazzowy, i
    melodyka oraz harmonika są dość proste w wykonaniu pozostałych
    instrumentów - wówczas basista faktycznie może namieszać, i dodać trochę
    pikanterii w tych ambiwalentnych momentach.

    Analogicznie można tak potraktować 3 z kolei akord, na V stopniu skali.
    Jeśli poprzedzający go akord zinterpretujemy jako d-moll, to ten na E możemy
    zinterpretować jako E-dur - czyli od razu narzucamy charakter skali a-mollowej
    harmonicznej - oczywiście pod warunkiem, że podkład/melodia nie
    wykorzystują tercji tego akordu (dźwięku G), który by narzucał naturalnie
    mollowy charakter. Ciekawie zabrzmi wówczas, gdy bas zagra arpeggio E7 na tym
    akordzie (czyli zdefiniuje go jako akord dominantowy wobec toniki a-moll
    harm.). Zwłaszcza, że kolejnym akordem jest G, o znacznie słabszej ale nadal
    istniejącej charakterystyce dominantowej wobec toniki A - jego wówczas trzeba
    zinterpretować jako G7, czyli znowuż dominantowy akord, pasujący do tonacji
    a-moll. Jeśli solista i podkład nie wtrącają tu septym gryzących się z
    G7, to wszystko będzie ładnie pasować, i bas narzuci autorytarnie swoją
    dominację harmoniczną nad całym utworem. Niech żyje bas! o/o/o/
  5. @Kelthuz: [...]to wszystko będzie ładnie pasować, i bas narzuci autorytarnie swoją dominację harmoniczną nad całym utworem. Niech żyje bas! o/o/o/




    Pięknie...

    Amen!
  6. @Kelthuz: podstawą od której się wychodzi, nie jest tonacja - lecz skala, w której napisana jest linia melodyczna. akordy układane są pod tę skalę. A przynajmniej tak powinny być. Wobec tego, w przykładzie podanym w pierwszym poście, i patrząc po akordach, widać, że skalą nie jest a-moll (eolska), tylko A dorycka - z powodu akordu na IV stopniu, który zawiera sekstę dużą (F#) skali A doryckiej (akord D-dur). Można to też zinterpretować tak, że jest to utwór w tonacji e-moll, zaczynający się od klasycznego turn-around ii-V-i(-III), ale to informacja tylko dla solistów. Bas sobie np. walkinguje po dźwiękach gamy e-moll, oczywiście kotwicząc w odpowiednich momentach na odpowiednich dźwiękach akordów (prymie, tercji, kwincie najlepiej) podanej sekwencji. I styknie.
    Basista, który ma dobry słuch (jeśli nie ma, niech przestanie grać ;P), powinien bez problemu usłyszeć, jaką faktycznie skalę gra/śpiewa solista, czy też jakie akordy gra pod nią pianino/gitara - wysłyszy charakterystyczne dźwięki dla danej skali, czyli np. dużą sekstę dla doryckiej - wówczas jego interpretacja następstwa akordów może podkreślać charakter tej skali, tj. na akordzie D-dur może podkreślić tercję tegoż (sekstę skali A doryckiej). Kluczem jest zastosowana skala. Na tej sekwencji akordów przecież może przecież być grana inna skala, brzmiąca podobnie - czyli zwykła a-moll - tylko, że wtedy akord na IV stopniu to będzie d-moll. Różnica zostanie uchwycona wyłącznie wtedy, jeśli gitara/pianino faktycznie gra tercję na tym akordzie, a solista faktycznie wykorzystuje VI stopień skali początkowej (czyli dźwięk f, seksta mała skali a-moll) - wtedy basista może ten dźwięk podkreślić. ALE jeśli ani solista, ani podkład nie grają w tym momencie naszego następstwa pełnego akordu d-moll (solista nie używa seksty), to przed basistą otwierają się spore możliwości wpłynięcia na ostateczny kształt harmonii utworu w takich momentach. Jak zagra tylko dźwięk D, w porywach z kwintą, to różnicy nie będzie - ale jeśli zagra tercję tego akordu - to decyduje de facto, czy będzie to akord D-dur - a wówczas melodyka utworu nabierze charakteru doryckiego; albo czy będzie to d-moll, wówczas będzie to zwykły charakter molowy.
    Warto na to zwrócić uwagę. Zakładam, że nie jest to utwór jazzowy, i melodyka oraz harmonika są dość proste w wykonaniu pozostałych instrumentów - wówczas basista faktycznie może namieszać, i dodać trochę pikanterii w tych ambiwalentnych momentach.
    Analogicznie można tak potraktować 3 z kolei akord, na V stopniu skali. Jeśli poprzedzający go akord zinterpretujemy jako d-moll, to ten na E możemy zinterpretować jako E-dur - czyli od razu narzucamy charakter skali a-mollowej harmonicznej - oczywiście pod warunkiem, że podkład/melodia nie wykorzystują tercji tego akordu (dźwięku G), który by narzucał naturalnie mollowy charakter. Ciekawie zabrzmi wówczas, gdy bas zagra arpeggio E7 na tym akordzie (czyli zdefiniuje go jako akord dominantowy wobec toniki a-moll harm.). Zwłaszcza, że kolejnym akordem jest G, o znacznie słabszej ale nadal istniejącej charakterystyce dominantowej wobec toniki A - jego wówczas trzeba zinterpretować jako G7, czyli znowuż dominantowy akord, pasujący do tonacji a-moll. Jeśli solista i podkład nie wtrącają tu septym gryzących się z G7, to wszystko będzie ładnie pasować, i bas narzuci autorytarnie swoją dominację harmoniczną nad całym utworem. Niech żyje bas! o/o/o/




    Habalahabalahabala a-moll d-moll cycki cycki cycki.

    Czy tylko dla mnie brzmi to jak bełkot?
  7. Tak, tylko dla Ciebie. Gram niby tylko 1,5 roku a wszystko to ogarniam. Na
    Twoim miejscu nie afiszowałbym się z taką ignorancją :p
  8. Mega odkop. Kuuurwa na basoofce jest kelThuzarr - wielki wój z miasta
    Żelaznej Bramy. Kel jak to widzisz to mam pytanie :). Ty grasz na Skervesenie?
Napisz odpowiedź