Kustom Groove 210c

obrazy: 

przedmiotem recenzji jest combo szanowanej amerykańskiej marki Kustom, model Groove 210c. Sama marka jest nieznana w Polsce, jednak ma bogate tradycje w budowaniu sprzętu. Na wzmacniaczach tej firmy grali gitarzyści i basiści Johnny'ego Casha, Jamesa Browna czy George'a Clintona. Były to jedne z pierwszych wzmacniaczy oferujących duże zapasy mocy, niezbędne w coraz bardziej wymagających sytuacjach koncertowych.

Nie wiem, czy comba z serii Groove są jeszcze produkowane; szczerze mówiąc, wątpię w to. Nie ma już nic na ich temat na stronie producenta, pojawiły się za to inne, mniejsze i lżejsze - oraz niższej mocy - comba. Ciągle produkowane są za to head'y i kolumny z tej serii. Wygląda na to, że comba Groove były dość krótką serią, która z racji swojej bezkompromisowej charakterystyki nie zdobyła szczególnej popularności.

Piece Kustom Groove są (a raczej były) jako combo dostępne w 3 wersjach: 115 (600W, 1 głośnik 15"), 210 (600W, 2 głośniki 10") i 310 (1200W, 3 głośniki 10"). Zajmę się wersją 210.

oględna specyfikacja techniczna:
moc: 600 wat przy 3 Ohmach
głośniki: Eminence
wymiary: 80cm/48cm/51cm
waga: 51kg

Pierwsze wrażenia:
Combo jest spore... rozmiarami przypomina paczki kategorii 410, jest jednak nieco węższe, wyższe i głębsze. Wg konstruktorów, fakt że combo jest wysokie i wąskie, a za to głębokie, jest przydatny w większości sytuacji scenicznych, zwłaszcza klubowych. Nie zawsze jest miejsce na szeroką pakę, często też małe comba na podłodze są słabo słyszalne dla stojącego tuż obok basisty; za to na głębokość zawsze się parę cm znajdzie. Ta głębokość ma też poprawić emisję niskich częstotliwości. Masa wzmacniacza jest znacząca; w zasadzie nie ma co myśleć o noszeniu go samemu. Na szczęście w zestawie są kółka. Są też 4 wygodne uchwyty, więc we dwójkę można już tachać...

Czarna, skóropodobna okleina, pochylony srebrny panel sterujący wzmacniacza, jak i potężne jak na combo wymiary sprawiają, że mam wrażenie pracy ze sprzętem z którejś z poprzednich epok. Tu nie ma kompromisu. To miało być kompletne nagłośnienie dla basisty w jednym kawałku. Miało być głośne i dobrze brzmieć. Zbudowane jest toto z 18-milimetrowej sklejki - musi swoje ważyć... pomysł tak dużego i ciężkiego comba jest kontrowersyjny, jednak kiedy weźmie się pod uwagę najczęstszą przyczynę awarii sprzętu basowego - czyli nieumyślne zrzucenie heada z kolumny podczas przenoszenia - nie jest już to takie głupie.

Ogólna budowa wzmacniacza jest typowa: w przednio-górnej części znajduje się panel wzmacniacza, niżej przednia ściana kolumny z wbudowanymi w nią głośnikami. Głośniki są umieszczone po przekątnej, obok jednego z nich znajduje się horn.

Wzmacniacz
Płyta z regulatorami wzmacniacza jest metalowa, wykonana z tzw drapanego aluminium. Kolejne sekcje preampu i końcówki otoczone są i oddzielone od siebie ozdobną chromowaną listwą. Z lewej strony, typowo, znajduje się gniazdo wejściowe jack. Ok, wkładamy w nie kabel i włączamy. Robimy to solidnym przełącznikiem znajdującym się skrajnie z prawej strony panelu. Zapala się umieszczona nad owym przełącznikiem niebieska lampka.

Teraz należałoby coś poustawiać - w końcu po coś mali skośni ludzie powkładali tu te wszystkie suwaczki, prztyczki i pokrętełka... lecimy od lewej do prawej, tak jak sygnał z basówki wewnątrz urządzenia. Ustawieniem, na które musimy zdecydować się najpierw, jest skierowanie niewielkiego przełącznika znajdującego się tuż obok gniazdka INPUT w pozycję active lub pasive. Wyreguluje to czułość wejścia przedwzmacniacza w taki sposób, że w przypadku wyboru opcji active, sygnał zostanie 'przyciszony' o 12dB, co pozwoli uniknąć przesterowania go w dalszej drodze przez piecyk. Nad tym przełącznikiem znajduje się inny, w formie przycisku: mute on/off. Odcina on sygnał od dalszej wędrówki, co pozwala np nastroić gitarę bez dostarczania dodatkowych wrażeń publice (wyjście na tuner jest z tyłu i sygnał z basu jest tam dostępny niezależnie od przełącznika mute), czy choćby zmienić bas na inny bez zbędnego kręcenia gałami. Funkcja ta sygnalizowana jest niebieską diodką i dostępna jest również z footswitcha, który dołączany był do wzmacniacza. Również na tym nożnym przełączniku jest tego samego koloru diodka dająca nam jakże cenną wiedzę, czy nas słychać czy nie ;)

Tuż nad gniazdem jack widzimy pierwszą gałę, którą możemy (a nawet powinniśmy) kręcić w prawo i w lewo, czyli GAIN. Precyzujemy nią poziom sygnału z basówki, który ma naszym zdaniem trafić dalej. We właściwym ustaleniu tegoż poziomu pomagają nam dwie kolejne diodki: zielona sig i czerwona clip. Zielona świeci, kiedy poziom sygnału jest wystarczający, by preamp należycie go kształtował, oraz by głośność dźwięku była odpowiednio większa od szumów. Tak więc kręcimy gałką w prawo, aż przy każdym zdecydowanym dźwięku zaświeci się zielone. Czerwona dioda z kolei świeci, kiedy poziom sygnału jest zbyt wysoki, więc będzie zniekształcany. Więc jeśli częściej niż sporadycznie świeci czerwone - gała GAIN w lewo.

Tuż za regulacją gain'u możemy wysłać nasze basowe dźwięki poprzez znajdujące się z tyłu wyjście DIRECT OUTPUT (XLR) na 'przody' na przykład.

Stanie się tak, jeśli ustawimy przełącznik znajdujący się obok owego wyjścia w pozycji pre eq. W przeciwnym wypadku (pozycja post eq) sygnał trafi na to gniazdo dopiero po przejściu przez korektory barwy, które znajdziemy za chwilę aż dwa :D

Pierwszy z korektorów składa się z trzech gałek, z których każdej towarzyszy przełącznik. Nad pokrętłem BASS znajduje się prztyczek normal/sub decydujący o tym, czy środkową częstotliwością regulowanego pasma będzie 100 czy 50 Hz. Osobiście staram się zostawiać wszelkie regulatory w pozycji środkowej (lub jak najbliżej tejże), czyli na 'zero', jednak czasem trzeba coś tam pokręcić. Odkręcanie BASS'u z przełącznikiem w pozycji normal powoduje zwiększanie przyjemnego, basowego dudnienia, odrobiny tzw 'muła', w skrócie - tych częstotliwości, które przy odpowiednim natężeniu kopią na koncertach w brzuch. W pozycji sub natomiast podbijamy coś, co niektórzy określają jako 'dywan' - najniższe składowe, pełzające po glebie, bardziej odczuwalne niż słyszalne. Osobiście lubię dodać nieco tego pasma, ponieważ zwiększa to zawartość basu w basie, nie zakłócając czytelności i selektywności, i nie zwiększając sztucznie 'wypiardu', kiedy gra się miękko. Nie wiem jak to gra ze struną B w basówkach pięcio- i więcej- strunowych.
Pokrętłu MID towarzyszy przełącznik normal/shift. W pierwszej z tych pozycji regulujemy pasmo wokół 800Hz, w drugiej nieco niższe - 400Hz. Tu chyba nie ma się co rozpisywać. Ze środkiem jest tak, że na ogół trzeba go nieco wyciąć (poza sytuacjami, kiedy można zostawić jak jest). Tutaj po prostu musimy zdecydować, która z tych częstotliwości przeszkadza nam bardziej, i tą właśnie skręcić. Oczywiście - przyznaję lojalnie - to jest tylko moje prywatne podejście do korekcji barwy, nie należy tego traktować jak instrukcję postępowania :) oczywiście środek jest najważniejszą częścią brzmienia - to on decyduje, czy słychać nas wśród innych instrumentów i czy można odróżnić dźwięk F od G... a z drugiej strony potrafi sprawić, że brzmienie jest nieprzyjemne. Zalecam więc ostrożność ;)
Gałka HIGH zaopatrzona jest w przełącznik normal/define. Pozycja normal - wiadomo, regulacja 'górki', 3kHz. Define - wyższa górka, na skraju pasma występującego w basie, 5kHz. Jak nazwa wskazuje, wzmacnia składowe, dzięki którym odróżniamy precycyjnie wysokość dźwięku. Jeśli struny zaczynają troszkę 'zdychać' - podbicie tego pasma nieco je odświeży. Jeśli zdechły już dość mocno - i tak nic nie da, bo wtedy nie produkują już harmonicznych w tym zakresie...

Tyle o pierwszym korektorze. Jeśli o mnie chodzi, mógłby on być jedynym, doskonale da się ustawić charakter barwy naszego instrumentu. Jest niestety jedna wada - otóż gałki nie mają 'zaskoku' w pozycji środkowej... nie jest to wielki problem, uniemożliwia jednak operowanie nimi na ślepo.

Dalej znajdujemy korektor tzw graficzny, 9-pasmowy, pokrywający częstotliwości od 30Hz do 6.4kHz. U mnie zwykle suwaki tworzą linię prostą pośrodku... Tu na szczęście są już zaskoki. Korektor graficzny jest niezwykle przydatny w przypadku grania w pomieszczeniach o fatalnej akustyce, lub z użyciem basówek fatalnej jakości. Dość skutecznie można wtedy wyciąć wtedy to, co przeszkadza.

Za korektorami sygnał może znów trafić na wyjście DIRECT, o ile nie skierowaliśmy go tam w postaci nieskorygowanej. Dalej jest pętla efektów (gniazda z tyłu wzmacniacza) i jeszcze jedna ciekawa rzecz: przełącznik solo. Podobnie jak funkcję wyciszania, możemy również tę załączyć małym włącznikiem na panelu czołowym lub stopą poprzez footswitch. W tym wypadku o zadziałaniu daje nam znać diodka czerwona. Funkcja ta polega na podbiciu sygnału o dodatkowe 6dB, co, jak sama nazwa wskazuje, może być przydatne przy graniu solówek, choć nietrudno znaleźć inne praktyczne zastosowania.

Cóż jeszcze? Mamy jeszcze - niespodzianka - gałkę MASTER; nie będę obrażał Was tłumaczeniem, co ona robi. Za nią (i końcówką mocy) jest już tylko porządne wyjście typu SPEAKON, którym wzmocniony sygnał przekazywany jest głośnikom.

Kolumna głośnikowa

2 głośniki Eminence, specjalnie zaprojektowane i wykonane w USA do tych wzmacniaczy, wbudowane są w dużą (jak na 2x10), ciężką paczkę z otworami bass-reflex znajdującymi się z przodu, tuż nad podłogą. Jest jeszcze 1-calowy horn, który można wyciszać pokrętłem z tyłu paczki.

Brzmienie
Wzmaczniacz gada wyśmienicie, choć pewnie nie każdemu przypadnie do gustu. Jest z gatunku tych przekazujących barwę instrumentu dość wiernie, czysto i selektywnie. Niektórzy powiedzieliby, że jest to brzmienie hi-fi. I faktycznie, bliżej Kustomowi do Edena czy SWR niż Ampega. Jednakowoż nie jest to brzmienie przesadnie sterylne; jest zaskakująco ciepłe jak na tranzystorowy wzmacniacz na dwóch dziesiątkach z hornem. Na pewno spora w tym zasługa kolumny, jej sporej pojemności i sztywności oraz masy. Słychać też że sam wzmacniacz - jak i sekcja preampu - są wysokiej jakości konstrukcją, stworzoną by brzmieć dobrze. Piec ten jest diabelnie głośny, nie tworzy jednak zgiełku, którego możnaby spodziewać się po tej liczbie tak niewielkich głosników. Nawet odkręcony bardzo mocno, wśród jazgotu innych instrumentów, brzmienie pozostaje solidne, czyste i czytelne. Spora neutralność sprawia, że doskonale ten wzmacniacz współpracuje z wszelkiego typu zewnętrznymi preampami i efektami.

Zalety:
+ wysokiej jakości brzmienie
+ solidna konstrukcja
+ świetne, staranne wykonanie
+ skuteczna i pomysłowa korekcja barwy
+ wyjścia na tuner i DI
+ pętla efektów
+ kółka i uchwyty
+ footswitch
+ rewelacyjny stosunek jakości do ceny

Wady:
- brak zaskoku w potencjometrach korektora 3-pasmowego
- brak gniazda słuchawkowego
- masa (jednak coś za coś...)