Budowa akordów program - premiera programu + trochę teorii

Witajcie. Jak obiecałem przedstawiam wam w miarę działającą wersję programu. Jest to naprawdę wersja wczesnorozwojowa, więc siłą rzeczy nie wszystko działa jak powinno, a i mogą się zdarzyć błędy merytoryczne.
tutaj można ściągnąć plik
Uwaga - plik jest spakowany zipem, ale ponieważ basoofka nie przyjmuje takich plików zrobiłem mały wybieg i nadałem mu rozszerzenie akceptowane przez basoofkę. Żeby rozpakować plik usuńcie kóńcówkę rozszerzenia.
Edit - uwaga poniżej jest link bezpośredni do pliku z rozszerzeniem zip więc nie będzie problemu ze zmianą rozszerzenia, zamieszczony na serwerze użytkownika basówki void.
plik zip na serwerze voida
Aktualnie program wygląda tak:

Zrezygnowałem z obrazka - zdjęcia gryfu na rzecz uproszczonego - schematycznego kilkukolorowego obrazu generowanego przez program. Nie są tu zachowane takie niuanse jak zmienne szerokości progów czy zwężająca się geometria gryfu, ale na pewno na potrzeby programu wystarczy. Ma to jednak taką zaletę, że teraz, dzięki stałej odległości progów mogę łatwo przeliczyć pozycję dźwięków w dowolnym układzie.
Teraz można sobie wybrać w jakim układzie gryfu mają być prezentowane dźwięki. Odpowiadają za to przyciski na górnym panelu, przedstawiające fenderowską główkę w różnych pozycjach.
Dodatkowo pojawiła się taka ikonka przypominająca rolkę papieru toaletowego (efekt niezamierzony - miała to być ikonka ściągi). Włącza i wyłącza ona ściągę z dźwiękami.
Resztę sobie rozgryziecie sami - nie dziwcie się jednak, że nie zawsze wszystko będzie działało zgodnie z waszym oczekiwaniem. Do tego dojdziemy później.

TERAZ TROCHĘ TEORII
W tym momencie muszę nieco ponudzić, po to, żeby początkujący wiedzieli o co w programie chodzi, a bardziej zaawansowani wiedzieli do czego się przyczepić. Wybaczcie, że powtórzę to co już napisał w swoim blogu futrzak, i znajduje się na łamach basoofki wielokrotnie, ale chcę żeby ten przewodnik po programie był w miarę kompletny.
Zacznijmy od tego, że tak naprawdę na gryfie basu (progowego), niezależnie od ilości strun możemy odnaleźć tylko 12 dźwięków. Są to dźwięki podstawowe A,B, C, D, E, F, G oraz dźwięki pośrednie - polegające na obniżeniu lub podwyższeniu któregoś z tych podstawowych. Obniżenie dźwięku o jeden półton (czyli jeden próg) oznaczamy literką b (bemol) natomiast podwyższenie znaczkiem #.
Poniżej wszystkie możliwe dźwięki do zagrania na strunie A, poczynając od struny pustej do 11stego progu (numer progu w nawiasie).
A(0) - A#/Bb(1) - B(2) - C(3) - C#/Db(4) - D(5) - D#/Eb(6) - E(7) - F(8) - F#/Gb(9) - G(10) - G#/Ab(11)
Na dwunastym progu występuje ponownie dźwięk A ale o oktawę wyżej. I tak w kółko - na gryfie mamy te 12 dźwięków w kilku oktawach (w zależności od ilości strun i progu basu).
Zauważcie, że na niektórych progach dźwięk można określić na dwa sposoby np 1 próg struny A to bądź podwyższone A (A#) lub obniżone B (Bb). Dla budowy akordów jest istotne, której z tych nazw użyjemy, ale ponieważ jeszcze do końca nie wiem dlaczego tak jest i nie wiem jak nauczyć program dobierania tych nazw (ciężko nauczyć kogoś czegoś czego się samemu nie wie) pozostanę przy tym uproszczonym podwójnym nazewnictwie.
Interwały - kolejna ważna rzecz. Interwały to odległości pomiędzy poszczególnymi dźwiękami, mierzone w półtonach. Możemy w uproszczeniu uznać, że to jest odległość progów dzielących poszczególne dźwięki - mierzone od główki do korpusu.
Jak widać na naszym przykładzie pomiędzy dźwiękiem A a D jest różnica 5 progów.
Interwały mają swoje nazwy, przy których można się pogubić. Należy jednak zapamiętać że:

1. interwał 0 progów to pryma. Jakkolwiek głupio by to nie brzmiało jest to bardzo ważne.
2. w odległości 3 progów od prymy leży sobie tercja mała a w odległości 4 progów tercja wielka
3. odległość pięciu progów od prymy to kwarta

To na początek najważniejsze interwały. Wszystkie nazwy interwałów macie na poniższym zrzucie ekranu:

//Cholera jasna właśnie wcięło mi jakieś pół godziny pisania tekstu więc będę co jakiś czas aktualizował to co piszę
Generalnie interwałów jest 24 - 12 w dwóch oktawach (pewnie jest ich więcej, ale tego nie doczytałem). Ponieważ jednak dźwięk powtarzają się w oktawach można uznać że interwał 1 progu (półdźwięku) zwany sekundą małą jest równy interwałowy 13 progów czyli nonie małej.
Uwaga - kolejne uproszczenie programu polega na nierozróżnianiu interwałów z poszczególnych oktaw
Należy o tym pamiętać. Mam jednak nadzieję, że to nieco ułatwi naukę akordów.

Budowa akordów
Akord składa się z co najmniej trzech dźwięków, które możemy określać interwałami dzielącymi te dźwięki. Ja na potrzeby programu skupiłem się na określeniu odległości kolejnych składowych akordu od prymy. Tak więc interwały używane w tym programie będą dotyczyły kolejno odległości pomiędzy pierwszym a drugim składnikiem, pierwszym a trzecim i tak dalej.
Podstawowym dźwiękiem akordu jest pryma - od której akord bierze nazwę. Dalej jest różnie. Na razie zajmiemy się podstawowymi typami akordów: dur i mol (przyjąłem w programie zasadę angielskiego nazywania akordów czyli major i minor).
Tak więc akord dur (major) składa się z trzech następujących dźwięków określonych interwałami od prymy:

1. pryma
2. tercja wielka
3. kwarta

Zobaczcie jak to wygląda na przykładzie akordu C dur(major, C):

Wystarczy zapamiętać układ poszczególnych interwałów, żeby bez problemu określić jak to wygląda w przypadku Amajor, czy F major.
Akordy molowe (minor) różnią się tylko tym, że zamiast tercji wielkiej występuje w nich tercja mała. A wyglądają tak (Cminor, Cmol, Cm, c):

Jak widać różnica jest dość łatwa do uchwycenia.
Kolejnym ważnym dźwiękiem jest septyma.
Septyma czyli siedem dźwięków od prymy. Na progi przełoży się to tak, że jes to odległość 11 progów. Stąd wniosek, że do tej septymy najłatwiej doliczyć się od końca czyli (12sty dźwięk to oktawa) odejmując 1 próg od prymy.
Z tą septymą sytuacja jest nieco dziwna, bo z jakiegoś względu, którego nie rozumiem, do budowy dźwięku septymowego czyli np C7 dokładamy septymę małą, zamiast wielkiej czyli 10 dźwięk od prymy.
Wygląda to tak:

jak zamiast małej septymy dodamy dużą otrzymamy Cmaj7. Jest to o tyle mylące, że ten maj odnosi się nie do dźwięku podstawowego (dur, major) ale do septymy wielkiej. Popróbujcie sobie z programem to zobaczycie jak to działa.
Jeżeli do podstawowego akordu Cm (minor, mol) dodamy septymę małą otrzymamay Cm7, septymę dużą Cmmaj7 itd. Myślę, że zasada ta nie jest trudna do zjarzenia.
Ostatnim interwałem, który chciałem przedstawić w tym przewodniku jest nona. Nona - nazwa kojarzy się z dziewiątką i słusznie bo to odległość 9 dżwięków (chyba że się mylę) od prymy czyli 13 progów dla nony małej i 14 progów dla nony dużej. W programie zrównałem odległość 13 progów z odległością 1 progu, czyli nona mała jest równa sekundzie małej, natomiast nona duża sekundzie dużej. Pamiętajcie że jest to uproszczenie myślowe, ale jak mi się wydaje całkiem poprawne jeśli chodzi o naukę akordów.
Akord oznaczony jako C9 to po prostu C7 z dodaną noną. Z tym, że jeśli w przypadku C7 ta siódemka oznaczała septymę małą, w C9 ta dziewiątka oznacza nonę dużą. Trochę to popierdolone, ale tak już jest. Tak wygląda nasz akord C9:

Jeśli do Cm7 dodamy none otrzymamy Cm9, jeśli do Cmaj7 otrzymamy Cmaj9 i tak dalej.
No dobra, ale jeśli dodamy do zwykłego Cmajor tylko nonę, ale bez septymy to co? Ano nic otrzymamy akord Cadd9 (to add pochodzi od angielskiego dodany). Wygląda to tak:

I tak dalej i tak dalej. Tych akordów jest od grzyba. Najważniejsze żeby zapamiętać gdzie znajdują się następujące interwały:

1. pryma
2. tercja wielka (dur, major) tercja mała (mol, minor)
3. kwinta
4. septyma
5. nona czyli sekunda

i powinno to wystarczyć do złożenia sobie naprędce dźwięków akordów molowych, durowych, septymowych, nonowych (analogicznie 11 i 13) i dodanych (można analogicznie mieć add11, add13). Resztą proponuje sobie głowy nie zaśmiecać, jak dojdzie co do czego to będzie można sobie sprawdzić w programie albo i nawet policzyć sobie interwały na szybko.
Acha - ważne jest to, że akordy mają kilka nazw, które chciałbym w dalszym etapie rozwoju programu również przedstawiać.
Na tym na razie zakończę, bo i tak powstała z tego taka kobyła, że pewnie nikt jej nie przeczyta.